ตอน (4)
ฤดี เริงชัย เป็นอีกคนที่เล่าถึงการทำงานจัดตั้งในหมู่นักศึกษาปัญญาชนในเมืองของ พคท. ไว้อย่างน่าสนใจ ฤดีเล่าว่า ในช่วงปลายปี 2517 เธอได้เข้าไปทำงานที่หนังสือพิมพ์ มาตุคาม โดยมี นิสิต จิรโสภณ เป็นคนรับเข้า(หน้า 140) จากนั้นซึ่งเป็นไปได้ว่าจะเป็นในช่วงปี 2518 แล้ว เธอเล่าว่า “ตอนนี้ฉันเริ่มกลายเป็นมวลชนในจัดตั้งของ พคท. แต่ฉันยังไม่สมัครเข้า ส.ย.ท. (สันนิบาตเยาวชนคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทย) เพราะฉันยังไม่ป่าวประกาศในสิ่งที่ฉันไม่เชื่อ…เวลานั้นรอบๆ ตัวฉันเพื่อนฝูงพากันเข้าจัดตั้งกันเป็นแถวไปแล้ว” (หน้า 145) จนกระทั่งถึงกลางปี 2518 ฤดีก็ถูกชวนให้เข้าไปอยู่ในสายจัดตั้งของ พคท. อีกครั้ง ดังที่เธอเล่าว่า “กลางปี 2518 ฉันตัดสินใจเข้าโรงงานไปเป็นกรรมกร พร สุวรรณ เรียนจบแล้วไปเป็นหมออินเทอร์นที่พิษณุโลก ฉันติดต่อกับเขาทางจดหมายเป็นประจำ สองสามเดือนเขาจึงจะลงมากรุงเทพฯ สักที ทุกครั้งที่ลงมาเขาจะต้องปลีกเวลามาพบฉัน วันหนึ่งเขาชวนให้ฉันเข้าจัดตั้ง บังเอิญฉันติดต่อกับสายอื่นไปแล้ว แต่จากวันนั้น ฉันจึงรู้ว่าความจริงเขาเป็น ย.ร.ท. (องค์กรเยาวชนรักชาติแห่งประเทศไทย) คืนนั้นเขามาส่งฉันที่บ้านเมื่อเที่ยงคืนแล้ว ประยุทธเฝ้ารอที่บ้านบอกว่ามีเรื่องสำคัญต้องพูดกับฉันให้ได้ แล้วลากฉันออกไปกลางดึก ไปบ้านของกลุ่มยุวชนฯ ที่เดี๋ยวนี้กำลังเริ่มเลียนแบบการจัดตั้งองค์กรแบบ พคท. และกลายเป็นกลุ่มปิดลับ” (หน้า 149-150)
