ตอน (ุ18)
ขบวนการนักศึกษาภาคเหนือกับ พคท. ในฐานที่มั่นเขต 7
ในข้อเขียน “ปฐมบทการติดต่อระหว่างเมืองกับป่า” ผุ้เขียนคือ “สัก ดงสะเอียบ” เล่าว่า “ฝ่ายนำในเมืองต่อสายกับสายป่าได้อย่างไร เรื่องนี้ย้อนกลับไปเมื่อเดือนเมษายน 2519 ปีนั้นมีการเลือกตั้งผู้แทนราษฎรมีการจัดจั้งโครงการเผยแพร่ประชาธิปไตยออกสู่ชนบทเป็นครั้งที่สอง [ครั้งแรกจัดปี 2517-ธิกานต์]…การเผยแพร่ประชาธิปไตยครั้งนี้ มีหน่วยนักศึกษาที่ออกสู่ชนบทในพื้นที่ชิดกับชายฐานที่มั่นเขต 7 อ.เชียงม่วน จ.เชียงราย (ปัจจุบันอยู่ใน จ.พะเยา) อำเภอเชียงม่วนเป็นเขตที่มีชนชาติไตลื้ออาศัยอยู่มาก ฝ่ายป่าจากฐานที่มั่นได้ลงมาทำงานมวลชนลงมาชิดติดไร่ชายบ้าน จนมีหนุ่มสาวเชียงม่วนตื่นตัวขึ้นสู่ฐานที่มั่นผาจินับสิบคน”
“ราวเดือนมีนาคม พ.ศ.2519 หน่วยงานมวลชนของเขต 7 ที่อยู่บริเวณชายป่าอำเภอเชียงม่วนได้รับแจ้งจากชั้นบนว่าจะมีนักศึกษามาออกหน่วยที่หมู่บ้านชายฐานที่มั่น จึงมีการจัดหน่วยออกไปโละป่า และชาวบ้านได้นำนักศึกษาขึ้นมาพบกับทหารป่าจริงๆ…การติดต่อระหว่างในเมืองกับฐานที่มั่นเขต 7 โดยตรงเร่ิมขึ้นแต่นั้น”
“ขณะที่ในห้วงปี 2518-2519 มีการคุกคามลอบสังหารผู้นำชาวนาในเขตชนบทภาคเหนือเสียชีวิตไปเป็นจำนวนมาก จึงเร่ิมมีผู้นำนักศึกษาที่ต้องหลบลี้ภัยจากเมืองสู่ป่า ในตอนแรกจึงมีผู้ที่ไปเข้าไปที่เขตงานสามจังหวัดก่อนถูกส่งตัวกลับมาที่ฐานที่มั่นเขต 7 ต่อมาสันติ [วีระศักดิ์ ยอดระบำ-ธิกานต์] นศ.ธรรมศาสตร์ที่มาออกค่ายฝึกกำลังคนอยู่ที่บ้านแม่แฮ อ.แม่แจ่ม จ.เชียงใหม่ ตั้งแต่ปี 2517 เป็นผู้ที่มีความคิดสร้างการเคลื่อนไหวในชนบทด้วยตัวเอง ได้เข้ามาติดต่อกับฝ่ายนำของนักศึกษาในเมือง เมื่อหน่วยงานในเมืองสามารถติดต่อกับฝ่ายป่าเขต 7 ได้ดังข้างต้น จึงส่งสันติขึ้นไปศึกษาและปรึกษาหารือกับฝ่ายนำบนฐานที่มั่นเขต 7”
“เขต 7 ได้เปิดโรงเรียนการเมืองการทหารชุดที่ 1 ขึ้น ในช่วงกลางปี 2519 ก่อนเกิดเหตุการณ์ 6 ตุลาที่กรุงเทพ…” (หน้า 8-10)
จบ
