บทกวี “แด่เพื่อน”

ขออุทิศบทกวีนี้แด่พี่สมยศ ทนายอานนท์ เพนกวิ้น และหมอลำแบงค์ รวมทั้งเพื่อนทุกคนที่กำลังต่อสู้อยู่ในเมืองไทย

(ภาพประกอบ: ปกหนังสือ “ศึก” สมานมิตร สวนกุหลาบ)

เบื้องหน้าคือทางยาว คดเคี้ยวแหละวกวน	ที่เปลี่ยวเปล่าไร้ผู้คน ทุรยากลำบากหลาย
เพื่อนเอยช่างหาญกล้า เดินเดี่ยวคนเดียวดาย	เพื่อนฟันฝ่าอุทิศกาย ถางแดนเถื่อนให้เป็นทาง
เพื่อนเอยจงมีหวัง ทางเถื่อนที่เลือนราง	ที่เปรียบดังรุจีกลาง- ประภาส่องอยู่รำไร
เพื่อนเอยสำนึกตน เพื่อนหยิ่งว่าเป็นไท	ความเป็นคนอันอำไพ มิยอมท้อต่ออธรรม
หนทางที่วิบาก- ทุกก้าวจะเคี่ยวกรำ	นี้ เพื่อนยากดำเนินนำ และหลอมค่าความเป็นคน
หมื่นพันคำหยันเย้ย ใครหยามก็ทานทน	เพื่อนวางเฉยมิได้สน เชิดหน้าดุ่มดำเนินไป
มุ่งหน้าสู่ปลายทาง แสนคนจะรวมใจ	อันสว่างอยู่เรืองไร แลล้านคนจะเดินเคียง
ประมวลเป็นคลื่นคน กู่ร้องและก้องเสียง	ที่ทุกข์ทนอยู่รายเรียง ให้ถึงฟ้านภาหาว
แม้พรหมมาจำแลง สูงเทียมดาราพราว	เป็นกำแพงที่เหยียดยาว ก็ไม่หวั่นจะขวางไหว
คลื่นคนย่อมท่วมท้น กวาดฟ้าสุราไลย	ทะลักล้นเนืองนองไป มลายล้างลงเพียงดิน