สัปดาห์ที่ผ่านมาผมได้มีโอกาสไปร่วมนำเสนอโปสเตอร์ในงานประชุมวิชาการของนักศึกษาปริญญาเอกและนักวิจัยปริญญาเอกที่สถาบันฟรานซิส คริกค์ (Francis Crick Institute) กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ. สถาบันนี้ตั้งตามชื่อหนึ่งในผู้เสนอโครงสร้างโมเลกุลของดีเอ็นเอ เจมส์ วัตสัน (James Watson) และฟรานซิส คริกค์.
การเลือกตั้งประธานาธิบดีฝรั่งเศสเมื่อปี 2017 ได้สร้างปรากฏการณ์ทางการเมืองใหม่ให้ประเทศ เพราะมันเป็นการต่อสู้ของประชานิยมโดยประชานิยมฝ่ายซ้ายซึ่งนำโดยฌอง ลุค เมลองชง (Jean-Luc Mélenchon) แห่งกลุ่มฝรั่งเศสไม่ยอมจำนน (France insoumise) ที่ได้แรงบันดาลใจจากการเคลื่อนไหวของกลุ่มโพเดมอส (Podemos) ในสเปน ประชานิยมฝ่ายขวาที่นำโดยมารีน เลอเปน (Marine Le Pen) แห่งพรรค Front national แต่ที่เป็นปรากฏการณ์น่าสนใจสุดคือการที่ผู้สมัครอายุ 40 ปีอย่าง มาครง (Macron) แห่ง République En Marche อดีตรัฐมนตรีการคลังสมัยรัฐบาลออลลองด์ (Francois Hollande) ที่เสนอประชานิยมแบบไม่ซ้ายไม่ขวาเอาทุกนโยบาย กลับเป็นฝ่ายได้ชัยชนะเป็นประธานาธิบดีอายุน้อยสุดในท่ามกลางวิกฤติการเมืองฝรั่งเศสที่การแบ่งแยกฝ่ายซ้ายฝ่ายขวาเริ่มถึงทางตัน
ปัจจุบันมีการตื่นตัวเรื่องโรคซึมเศร้ามากขึ้น แต่ก็ยังมีคนจำนวนมากไม่เข้าใจ หรือเข้าใจผิดเกี่ยวกับโรคนี้ แม้ว่าผู้เขียนจะไม่ได้เรียนมาด้านจิตเวชหรือจิตวิทยาโดยตรง แต่ก็คิดว่าประสบการณ์ส่วนตัวอาจจะมีประโยชน์กับคนอื่นบ้าง คนเป็นโรคซึมเศร้าคือคนที่โดนกระทบกระทั่งทางจิตใจซ้ำ ๆ เป็นระยะเวลานาน จนทำให้ไม่สามารถรับมือกับปัญหาได้อีก แม้จะเป็นปัญหาเพียงเล็กน้อย ก็ทำให้รู้สึกอยากตาย รู้สึกไร้ความสามารถ รู้สึกไม่มีคุณค่า การออกไปเดินเล่น สูดอากาศ ตากแดด ไม่ได้ช่วยรักษาได้ เพราะคนเป็นโรคซึมเศร้าไม่ได้อยากออกไปไหน อยากนอนเฉย ๆ ไม่อยากทำอะไรทั้งสิ้น
THAI STUDENTS OVERSEAS 